?

Log in

Τίσις

Η τιμωρία που πονάει πιο πολύ είναι σιωπηλή 
μπαίνει στο δέρμα σου και φτάνει βαθιά, εξαπλώνεται στο σώμα σου από άκρη σ' άκρη.
κάθε σου βήμα, κάθε σου λέξη και νεύμα, προδίδει την αρρώστια.
Περιμένεις να περάσει, μια βδομάδα, δυο βδομάδες, που γίνονται μήνες και χρόνια.
Κουράζεσαι, και πονάς, και απελπίζεσαι. 
Και όταν έρθει η ώρα να απαντήσεις στο «πλήρωσες αρκετά;»,
σκύβεις το κεφάλι. 
Ξέρεις ότι ούτε σήμερα δεν είναι η μέρα που όλα θα τελειώσουν.

Oct. 23rd, 2010

Κάνεις κάποια στιγμή τον ισολογισμό κι αυτός βγαίνει αρνητικός. Η ωφέλεια που προσφέρεις στον κόσμο σου βγαίνει μικρότερη από τη δυστυχία που προκαλείς. Και η ζωή συνεχίζεται. Έχεις το άδειο σου κουφάρι να μεταφέρεις.
 "And some other times, you got to lose what's right, for you to know it's really worth the fight" 

Πάντα έκανα υπομονή και περίμενα να περάσει κάθε καταιγίδα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι έχω κουραστεί. Φοβάμαι ότι όποιος με εμπιστευτεί θα απογοητευτεί, αργά ή γρήγορα. Και όποιον εμπιστευτώ θα με απογοητεύσει. Έχω κουραστεί, πάω για ύπνο.



Το τραγούδι από εδώ

"And my dreams is never quiet as it seems"

 Γιατί με ενοχλεί ότι θα έπρεπε να μου είναι αδιάφορο; Γιατί να σκέφτομαι συνέχεια κάτι που δεν θα έπρεπε να μου κάνει εντύπωση; Γιατί δεν ανησυχώ για τα σημαντικά προβλήματα που θα βρω μπροστά μου; Γιατί συνεχίζω να λέω ψέματα στον εαυτό μου; 

Όσο μακρυά και να πάω, πάντα τις ίδιες σκέψεις θα κουβαλάω μαζί μου. 

Tags:

"When will those clouds all disappear?"

After the rain
Έχω μια ελπίδα ότι μπορεί να έρθουν καλύτερες μέρες. Το εύχομαι δηλαδή. 

Tags:

Tropical Athens

Η Αθήνα μοιάζει με τροπική πόλη. Τα ρούχα κολλούν πάνω στο δέρμα, το μυαλό πάντως έχει μείνει κολλημένο εδώ και μέρες. Χρειάζομαι καινούριες ιδέες για να σκεφτώ αλλά οι παλιές σκέψεις δεν μου κάνουν την χάρη να φύγουν. Προς το παρόν, το κεφάλι μου είναι όσο θολό όσο η ατμόσφαιρα της πόλης.

Tags:

Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται: "I just bookmarked an article on procrastination so I can read it later". Και η αλήθεια είναι πως το έχω παρακάνει τελευταία. Τώρα πλέον δεν έχω και την δικαιολογία της δουλειάς άρα νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να ασχοληθώ με την πτυχιακή. 

Tags:

first rain
Η πρώτη μέρα που θύμιζε χειμώνα. Και η πρώτη μέρα που αναγκαστικά έμεινα σπίτι. Αν ήταν τουλάχιστον λίγο καλύτερος ο καιρός θα μπορούσα να έμενα περισσότερες ώρες έξω. Μέσα στο σπίτι είναι σαν να είμαι μπροστά σε έναν καθρέπτη που μου δείχνει ό,τι δεν θέλω να βλέπω. 

Έχω έναν πονοκέφαλο που έρχεται και φεύγει. Και νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να πληρώσω με το ίδιο νόμισμα για παλιά λάθη.
Κακά τα ψέματα, η πιο περίεργη μέρα στη δουλειά είναι η τελευταία. Άλλες φορές παραίτηση, άλλες απόλυση (τυλιγμένη σε φιλική συσκευασία ενίοτε), άλλες φορές απλά λίγει η σύμβαση, όπως και σήμερα. Θυμάμαι πριν 3-4 χρόνια την πιο απελπιστική πρώτη -και τελευταία- μέρα στην πιο απογοητευτική και ψυχοφθόρα εργασία που βρήκα. Τελειώνοντας, με ρωτάει η υπευθυνη. "Θα έρθεις αύριο;" Ε, δεν πήγα. 

Αλλά τώρα δεν είμαι απογοητευμένος από τις μέρες μου εδώ γιατί ξέρω καλά ότι ήμουν τυχερός, ανεξάρτητα από τις υπερωρίες και το άγχος ανά διαστήματα. Οπότε έχει μία γλυκόπικρη γεύση η σημερινή μέρα. Να τα πήγαινα και καλύτερα με τους αποχαιρετισμούς... Θα κλείσω το pc μου, θα ανταλάξω ένα "Να είσαι καλά και να τα λέμε, μην χαθούμε.." με τα παιδιά, θα παραδώσω την κάρτα εισόδου και θα ξεκινήσω για νέες περιπέτειες...

Tags:

 Ένας καλός λόγος να διστάζεις να αποκοπείς από το παρελθόν: Άσχετα με το πόσο υπέφερες, πόσες δύσκολες μέρες και νύχτες είχες, μπορεί να μην έχεις ξανά αφορμή να πονέσεις για κάτι που αγαπάς.