Είναι σα να περπατάς σε έναν κυλιόμενο διάδρομο που προχωράει αντίθετα. Πότε αργά, πότε πιο γρήγορα. Προχωράς και εσύ μαζί του. Δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Άλλοτε περπατάς χαλαρά και άλλοτε τρέχεις λαχανιάζοντας. Ο διάδρομος δεν σταματάει, συνεχίζει να κυλάει πρωί και βράδυ και εσύ να τρέχεις μαζί του. Φοβάσαι ότι αν κατέβεις θα μείνεις πίσω. Κάποια στιγμή κάνεις μια στάση, κοιτάς γύρω σου και μένεις απογοητευμένος. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα. Έχει περάσει καιρός, έχεις κουραστεί,  έχεις πονέσει. Αλλά βρίσκεσαι ακριβώς εκεί, στο σημείο που ξεκίνησες.

 Τέλεια! Μου χρειάζονται τέτοιες μέρες για να μάθω να εκτιμώ τις καλές. Να εκτιμώ και τις άσχημες γιατί χειρότερα από σήμερα αποκλείεται να είναι. Συνήθως όταν πνίγεσαι -τουλάχιστον όταν πνιγόμουν εγώ- έβρισκα ένα χέρι για να πιαστώ. Ένα κλαδί τουλάχιστον από το δέντρο των αναμνήσεων και των καλών στιγμών που πέρασαν. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Κάποιο ενδιαφέρον υπάρχει στο να δεις πως είναι να σε παρασέρνει το ποτάμι, να κυλάς χωρίς σανίδα σωτηρίας περιμένοντας μόνο να φτάσεις στον καταρράκτη που φαίνεται να πλησιάζει απειλητικά. Κι εκεί να πέσεις. Να πέφτεις και να μην σε απασχολούν τα λάθη σου, οι αδικίες, οι άνθρωποι που σε απογοήτευσαν, αυτοί που άφησες να φύγουν κι αυτοί που πλήγωσες. Να πέφτεις και να είσαι κενός από σκέψεις, συναισθήματα κι ελπίδες. Και να περιμένεις να φτάσεις κάτω, να νιώσεις το μεγάλο σπλατς, το βίαιο χτύπημα. Και να είναι σαν να ξυπνάς από όνειρο καταλαβαίνοντας πως αυτά τα πράγματα περνάνε· όλες οι πληγές γιατρεύονται. 

ΠΑΝΤΑ και ΠΟΤΕ.

Απλά, θέλω να πω ότι μου αρέσει που μπορείς ακόμα να βγεις το βράδυ έξω με κοντομάνικο χωρίς να κρυώνεις. Την ίδια στιγμή, το ημερολόγιο γράφει 19 Οκτωβρίου, και στην Ομόνοια πουλάνε Άγιους Βασίληδες και πλαστικά δεντράκια. Αν δεν μπει ο Δεκέμβρης, εγώ πάντως δεν μπορώ να καταλάβω Χριστούγεννα. Ή τουλάχιστον να αρχίσει να κάνει λίγη ψύχρα.
Επίσης, σήμερα κατάλαβα πόσο δύσκολο θα είναι να εφαρμοστεί το μέτρο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, μέτρο που θα τεθεί σε εφαρμογή σε 14 μήνες από σήμερα. Όταν από τα 20 άτομα που βρίσκοταν σε ακτίνα 5 μέτρων οι 15 κρατούσαν ένα τσιγάρο στο χέρι, είναι προφανές ποια είναι η πλειοψηφία. Δεν απογοητευόμαστε ακόμα, ίδωμεν. 
Τέλος, χαίρομαι που αυτή τη στιγμή έχει αρχίζει να ψιχαλίζει, μάλλον γιατί πρόλαβα να φτάσω στο σπίτι στεγνός.  

 Αφού σήμερα δεν έχω χρόνο για να γράψω κάτι καινούριο, παρακάτω αντιγράφω ένα μικρό κείμενο, σαν προδημοσίευση του άρθρου που θα προσθέσω στην Βικιπαίδεια για το PMS. Είναι και επίκαιρο...

"Ο αριθμός των γυναικών που αντιμετωπίζουν το PMS εξαρτάται από την αυστηρότητα του ορισμού που δίνεται σε αυτό. Αν και το 80% των γυναικών κατά τη διάρκεια της εμμηνόρροιας παρουσιάζουν τουλάχιστον ένα σύμπτωμα σχετικό με το  PMS, έχει υπολογιστεί πως το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο  παρουσιάζεται σε ένα ποσοστό γυναικών που κυμαίνεται από 3% μέχρι και 30%.

Γενικά, τα ψυχολογικά συμπτώματα, όπως οι αλλαγές στη διάθεση, παρουσιάζονται με μεγαλύτερη συχνότητα και σφοδρότητα σε σχέση με τα σωματικά συμπτώματα, όπως το κοιλιακό πρήξιμο. Οι γυναίκες που παρουσιάζουν ψυχολογικά συμπτώματα είναι δυνατό να προβλέψουν την έκταση και τη διάρκεια των συμτωμάτων αυτών, σε αντίθεση με τα σωματικά συμπτώματα τα οποία παρουσιάζονται με αστάθεια."

 Άντε, 23 και σήμερα  μέχρι τις αμερικανικές εκλογές. Προσωπικά υπάρχει σημαντικός λόγος να περιμένω την τέταρτη μέρα του Νοεμβρίου. Είναι η μέρα που, ελπίζω τουλάχιστον, ότι θα σταματήσουν να έρχονται αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα από τον κύριο Ομπάμα. Στην αρχή είχε πλάκα: «Κύριε Alexander δες την τελευταία μου ομιλία», «άκουσε τι έχει να πει ο άντρας μου», «πάρε τηλέφωνο τους γνωστούς σου», ήταν σαν να έμενα σε κάποια κωμόπολη του Κονέκτικατ. Τώρα έχει γίνει βαρετό. Κάθε πρωί ανοίγω τα εισερχόμενα για να βρω 2-3 μηνύματα να με περιμένουν. Καταραμένο Web 2.0!

Η ειρωνεία: Πριν δύο λεπτά, να σου άλλο ένα email. Ενδιαφέρεται κανείς για Debate Watch Party? 

Φαίνεται πως έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι εδώ. Από τότε, επέζησα άλλης μίας εξεταστικής, πήρα το ECDL, έφαγα τα μούτρα μου με τον συνηθισμένο τρόπο, γέλασα, έκλαψα, ξόδεψα ένα κάρο λεφτά για να δω τη Madonna από τα 20 μέτρα και αρρώστησα. Η γρίπη πέρασε, αλλά ο «γιατρός» είπε πως πρέπει να γράφω -πάση θυσία- τουλάχιστον 100 λέξεις κάθε μέρα, ακόμα και αν νομίζω πως δεν έχω τίποτα να γράψω. Γενικά οι εκφράσεις τύπου «δεν έχω κάτι να πω», «δεν έχω κάτι να γράψω» ή «κάτι να σκεφτώ» απαγορεύονται, άρα ίσως χρειαστεί να δοκιμάσω και την αυτόματη γραφή. Το καινούριο μου τετράδιο θα το έχω έτσι κι αλλιώς μαζί μου αλλά θα προσπαθήσω, όσο είναι δυνατό, να χρησιμοποιώ και το ηλεκτρονικό αυτό σημειωματάριο.

Αυτά για αρχή. Για να μην λέτε πως ήρθα με άδεια χέρια μετά από τόσο καιρό, σας πήρα και ένα τραγουδάκι: Joshua Radin - I'd rather be with you.

Να τα λέμε!
Αλεξ

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αλλά νομίζω ότι το MacDonald's της πλατείας Ομόνοιας, το πιο καταθλιπτικό μέρος στο κέντρο της Αθήνας, είναι έτοιμο να κλείσει. Αν γίνει αυτό δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα το σχέδιό μου.
Είχα αποφασίσει, πως σε περίπτωση που έρθει μία μέρα που θα νομίζω ότι έχω φτάσει στο υπέρτατο σημείο αποτυχίας, θα μπω μέσα, θα παραγγείλω ένα χάμπουργκερ και ένα μιλκσέικ φράουλα και θα κάτσω στο πατάρι, κάτω από τη διακόσμηση "Ατλάντα 1996".  
Μπορεί να είναι και για καλό. Θα δείξει...

Ένα από τα δύο συμβαίνουν: ή το Google Chrome μου φέρνει πονοκέφαλο ή με πιάσανε πάλι οι κρίσεις άγχους όπως τον παλιό καλό καιρό. Τέλος πάντων, φεύγω για μάθημα.

Γράφοντας το σημερινό μου άρθρο στη Βικιπαίδεια, έμαθα για τον Έλληνα αθλητή Γρηγόρη Πολυχρονίδη που σε λίγες ημέρες θα αγωνιστεί στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ο Γρηγόρης δύσκολα θα γίνει πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων παρόλο που είναι ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές της Ελλάδας αυτή τη στιγμή. Τα μετάλλια που έχει κατακτήσει τα τελευταία χρόνια σε Παραολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, η πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη στο άθλημά του δεν είναι αρκετά για να δει τον εαυτό του στο πρωτοσέλιδο κάποιας εφημερίδας.
Όλα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα επιλογών. Εμείς επιλέγουμε ποιούς θα αγαπήσουμε, ποιούς θα δοξάσουμε, ποιούς θα μισήσουμε και ποιούς θα ξεχάσουμε. Ομοίως εμείς δίνουμε αξία στα "σημαντικά" και γυρίζουμε την πλάτη στα "ασήμαντα". Ελπίζω κάποια στιγμή να επανεξετάσουμε τα κριτήριά μας.

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ την Κατερίνα (silvak) και την Έλενα (clockworkplum) για τις ευχές! Παίρνω ανάσες, και από αύριο συνεχίζω δυνατά για τα επόμενα 20.

Το σχόλιο που μου άφησε χτες η demetrelli , με έβαλε σε σκέψεις. Αν πριν από 5 χρόνια μας λέγανε ότι το 2008 θα υπάρχει μία εταιρία στην οποία άνθρωποι από όλες τις χώρες της Γης θα παραχωρούσαν τα προσωπικά τους στοιχεία, φωτογραφίες, πληροφορίες για την εργασία τους και την προσωπική τους ζωή, μάλλον θα τους βγάζαμε τρελλούς. Σήμερα όμως υπάρχει μία εταιρία η οποία έχει δημιουργήσει μία παγκόσμια βάση δεδομένων την οποία δεν είναι απαραίτητο να την παραχωρήσει η ίδια κάπου, αφού ήδη βρίσκεται σε κοινή θέα. Πφφ..

Σχετικό: Earth's facebook

Είπα και γω να παίξω για λίγο με το facebook αλλά ορκίζομαι ότι δεν θα επαναληφθεί. Τι χειρότερο από το να ψάχνεις εκείνη την όμορφη συμμαθήτρια από τη Γ' Δημοτικού και να τη βρίσκεις "σημαιοστολισμένη" μπροστά από τα τραπεζάκια της δαπ-νδφκ; Μπρρρρ...

"είναι στα κύτταρα των Ελλήνων η πρωτιά, είναι γεννημένοι για να είναι πρώτοι" - Φανή Χαλκιά

Από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου για μένα, (πέρα από την απέλπιδα προσπάθεια της Κίνας να αποδείξει ότι όλα βαίνουν καλώς στην ένδοξη αυτή χώρα) θα είναι σίγουρα οι αποκαλύψεις των σκανδάλων ντόπινγκ από τους Έλληνες αθλητές. Κι αυτό, όχι επειδή αρέσκομαι στο να βλέπω τη χώρα μου να διολισθαίνει, ακόμα και σε έναν τομέα όπως ο πρωταθλητισμός, αλλά επειδή οι αποκαλύψεις αυτές έχουν έναν αέρα εξιλέωσης. Για χρόνια καταναλώναμε μύθους για Αίολους και Λιοντάρια, και ανίκητα ελληνικά DNA, ήρθε επιτέλους η στιγμή να μάθουμε πως τελικά, όλα ήταν θέμα χημείας. Ειλικρινά, δεν με πειράζει αν η χώρα μου, όντας μία χώρα που μου παρέχει ένα αξιοπρεπές περιβάλλον διαβίωσης, εκπαίδευσης και δημιουργίας είναι η τελευταία στη λίστα των Ολυμπιακών μεταλίων.*  Ακόμα και αν, για να κατακτήσουμε το μετάλιο πρέπει να παρακαλάμε να σκοντάψει ο μπροστινός.


*Ως γνωστόν, με ένα μετάλιο, τα προβλήματα φαντάζουν μικρά.

Όταν τα παιδάκια είναι άτακτα, οι γονείς τους πρέπει να τους λένε: "Κάτσε φρόνιμος γιατί θα σου βάλω να δεις το ντι-βι-ντί με την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Και τις τέσσερις ώρες. Με αφηγητή τον Κωστάλα." Τώρα κατάλαβα τι κάνουν στους Κινέζους για να τους ελέγχουν. Εφαρμόζουν τη μέθοδο του υπνωτισμού...

Μόνο εγώ θέλω να κάνω εμετό μετά από αυτό; Λυπάμαι αν συνεχίζουν να θεωρούν τους εαυτούς τους δημοσιογράφους. Δεν είναι όμως θέμα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είναι θέμα ανθρωπιάς. Θα συνεχίσουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ανθρώπους; 

Το πολιτικό συμέρασμα που έβγαλα σήμερα. Μετά τις επόμενες εκλογές:

• Το ΛΑΟΣ θέλει να συνεργαστεί με τη ΝΔ (αλλά η ΝΔ δεν θέλει)
• Η ΝΔ θέλει να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ (αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει)
  
• Το ΠΑΣΟΚ θέλει να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ (αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει)
• Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να συνεργαστεί με το ΚΚΕ (αλλά το ΚΚΕ δεν θέλει)
• Το ΚΚΕ δεν θέλει να συνεργαστεί με κανέναν

Παρατηρούμει μία αλυσίδα που ξεκινάει από τα άκρα δεξιά και καταλήγει στο ΚΚΕ. Αρχίζουμε από το τίποτα και καταλήγουμε εκεί. 

Ο κανόνας λέει ότι στο τέλος όλα πάνε καλά. Όχι όσο καλά ήλπιζες στην αρχή. Πολύ καλύτερα όμως από όσο περίμενες τη στιγμή της απελπισίας. Κι αν η στιγμή της απελπισίας είναι τώρα; Ρίξε μία ματιά στον κανόνα. 

Αύριο είναι μεγάλη μέρα. Από εκείνες που μαθαίνεις αν τα όνειρα που έκανες θα βγουν αληθινά ή θα συνθλιβoύν κάτω απ' το βάρος της πραγματικότητας. Εγώ πάντως συνεχίζω να ελπίζω, όσο κι αν ξέρω -μέσα μου- την έκβαση.

2.479 χιλιόμετρα από το μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης μέχρι το σπίτι μου. Και δυστυχώς είναι από τις φορές που η απόσταση έχει σημασία. Το χειρότερο όμως είναι να είμαστε πιο κοντά και η απόσταση να παραμένει η ίδια.

Η απόσταση από το σπίτι μου μέχρι την Κόκκινη πλατεία της Μόσχας είναι 2.223 χιλιόμετρα. Αύριο θα σκεφτώ έναν τρόπο να αξιοποιήσω αυτή την πληροφορία.

Εν τω μεταξύ, όπως πάντα, έχω στο μυαλό μου 2.223 πράγματα που θέλω να αγοράσω αλλά ξέρω ότι στο τέλος δεν θα αγοράσω τίποτα από αυτά. Εξαιρείται ότι δεν είναι για μένα.

Πάω για ύπνο. Τρεις βδομάδες έχουν περάσει από το τέλος της εξεταστικής, αλλά εγώ εξακολουθώ να είμαι κουρασμένος.

Αυτό είναι ένα ωραίο τραγούδι (καμία σχέση με Ρωσία):
Breathless-Dan Wilson

Τί να υποθέσει κανείς όταν λαμβάνει συστημένη επιστολή, χωρίς διεύθυνση αποστολής, και με τις υπογραφές του Γιώργου Αλογοσκούφη και του -θου κύριε- Ευριπίδη Στυλιανίδη; Όχι εντάξει, δεν "μας πιάσανε" ακριβώς, απλά μας προσφέρουν επιχορήγηση για το 90% ενός προγράμματος εκπαίδευσης στην πληροφορική, αρκεί το ποσό αυτό να μην υπερβαίνει τα 600 €. Όχι κι άσχημα, ίσως καταφέρω να πάρω το ECDL χωρίς να πάρω δάνειο. Το πρόγραμμα αυτό, που εντάσεται στη δράση Ψηφιακή Ελλάδα, απευθύνεται στο 20% των πρωτεύσαντων κάθε τμήματος πανeπιστημίου και ΤΕΙ της Ελλάδας. Οι υπόλοιποι σαφώς, ας πάνε να πληρώσουν αφού στο κάτω κάτω μπορεί να μην ήταν καν εισαχθέντες σε κάποιο δημόσιο ίδρυμα άρα θα τα έσκαγαν σε κάποιο ΙΕΚ ή παράρτημα ξένου κολλεγίου. Πάντα με συγκινεί η κυβερνητική πολιτική (και) σε θέματα Παιδείας.